Η ύπαρξη γίνεται πιο υποφερτή όταν γίνεται σκόπιμη
Υπάρχουν μέρες που η ζωή μοιάζει βαριά, όχι επειδή συμβαίνει κάτι δραματικό, αλλά επειδή όλα φαίνονται μηχανικά. Οι ώρες περνούν, οι υποχρεώσεις επαναλαμβάνονται και το «γιατί» σιωπά. Σε αυτές τις στιγμές, η ύπαρξη δεν χρειάζεται απαραίτητα περισσότερη ξεκούραση ή περισσότερη διασκέδαση. Χρειάζεται πρόθεση. Η ύπαρξη γίνεται πιο υποφερτή όταν γίνεται σκόπιμη.
Η πρόθεση δεν είναι αισιοδοξία. Είναι στάση. Είναι η επιλογή να ζεις με κατεύθυνση, ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα. Όταν η ζωή αποκτά πρόθεση, ακόμη και η δυσκολία αλλάζει μορφή. Δεν εξαφανίζεται, αλλά αποκτά νόημα.
Τι σημαίνει «σκόπιμη ύπαρξη»
Σκόπιμη ύπαρξη σημαίνει να ζεις με επίγνωση των επιλογών σου και με σύνδεση στις αξίες σου. Δεν είναι μια τέλεια, οργανωμένη ζωή. Είναι μια ζωή στην οποία αποφασίζεις, όσο μπορείς, πού δίνεις χρόνο, ενέργεια και προσοχή.
Η σκόπιμη ύπαρξη ξεκινά από μικρά. Από το να πεις ένα «ναι» που έχει νόημα και ένα «όχι» που σε προστατεύει. Από το να επιλέξεις μια πράξη φροντίδας, μια αληθινή συζήτηση, μια δέσμευση σε κάτι σημαντικό.
Όταν η ζωή γίνεται ανυπόφορη
Η ζωή γίνεται ανυπόφορη όταν γίνεται ακούσια. Όταν όλα συμβαίνουν σαν να μας παρασέρνουν. Όταν ζούμε μόνο για να προλάβουμε, να αντέξουμε και να ανταποκριθούμε. Σε αυτή την κατάσταση, ο άνθρωπος χάνει την αίσθηση εσωτερικής συμμετοχής.
Δεν είναι πάντα οι εξωτερικές δυσκολίες που προκαλούν το βάρος. Συχνά είναι η αίσθηση ότι δεν επιλέγουμε. Ότι είμαστε παρόντες σωματικά, αλλά απώντες ψυχικά. Η έλλειψη πρόθεσης δημιουργεί κενό και το κενό κουράζει.
Η πρόθεση ως αντίδοτο στην αδράνεια
Η πρόθεση λειτουργεί σαν αντίδοτο στην αδράνεια. Όταν ο άνθρωπος βάζει πρόθεση, σταματά να περιμένει να νιώσει «έτοιμος». Κάνει ένα βήμα και, μέσα από το βήμα, η ζωή ξανακινείται.
Η σκόπιμη ύπαρξη δεν απαιτεί να είμαστε συνεχώς δυνατοί. Απαιτεί να είμαστε παρόντες. Ακόμη και μια μικρή επιλογή μπορεί να μετατοπίσει την εμπειρία. Η πρόθεση επαναφέρει την αίσθηση αξιοπρέπειας.
Σκοπός, αξίες και νόημα
Η πρόθεση δεν εμφανίζεται στο κενό. Τρέφεται από αξίες. Όταν ξέρουμε τι έχει σημασία για εμάς, η ζωή αποκτά άξονα. Ο σκοπός δεν είναι πάντα ένας μεγάλος στόχος. Μπορεί να είναι η ποιότητα με την οποία ζούμε: με ειλικρίνεια, φροντίδα, γενναιότητα, ευθύνη.
Όταν η ύπαρξη γίνεται σκόπιμη, ο άνθρωπος αντέχει καλύτερα και τον πόνο. Ο πόνος δεν μοιάζει άδικος, γιατί εντάσσεται σε μια ζωή που έχει κατεύθυνση. Το νόημα δεν αναιρεί τη δυσκολία. Την πλαισιώνει.
Η σκόπιμη ύπαρξη στις σχέσεις
Η πρόθεση φαίνεται καθαρά στις σχέσεις. Μια σκόπιμη σχέση δεν είναι τέλεια. Είναι όμως συνειδητή. Περιλαμβάνει επιλογή παρουσίας, επιλογή επικοινωνίας, επιλογή να ακούσω και να ειπωθώ.
Όταν ζούμε ακούσια, οι σχέσεις γίνονται επιφανειακές ή λειτουργικές. Όταν ζούμε σκόπιμα, οι σχέσεις βαθαίνουν. Η ύπαρξη γίνεται πιο υποφερτή γιατί δεν είναι μοναχική. Η πρόθεση χτίζει γέφυρες.
Μικρές πρακτικές πρόθεσης
Η σκόπιμη ύπαρξη χτίζεται με μικρές πρακτικές. Μπορεί να ξεκινήσει με μια απλή ερώτηση: «Τι θέλω να υπηρετήσω σήμερα;» ή «Ποια πράξη μου ταιριάζει περισσότερο;». Αυτές οι ερωτήσεις δεν λύνουν τα πάντα, αλλά μετακινούν το κέντρο βάρους.
Μια σκόπιμη μέρα μπορεί να περιλαμβάνει: έναν ξεκάθαρο στόχο, ένα όριο, μια πράξη φροντίδας και μια στιγμή παρουσίας. Δεν χρειάζεται περισσότερα για να αλλάξει η αίσθηση της ζωής.
Συμπέρασμα
Η ύπαρξη δεν γίνεται υποφερτή επειδή όλα πάνε καλά. Γίνεται υποφερτή επειδή αποκτά πρόθεση. Όταν η ζωή γίνεται σκόπιμη, ο άνθρωπος επιστρέφει στον ρόλο του συμμετέχοντα και όχι του παρατηρητή. Και αυτή η επιστροφή, ακόμη κι αν είναι μικρή, αλλάζει τα πάντα.