Το ρίσκο της ακινησίας
Στην ψυχοθεραπεία, όπως και στη ζωή, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να ρισκάρουμε. Είναι να μην ρισκάρουμε καθόλου. Η αποφυγή του ρίσκου συχνά παρουσιάζεται ως ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, όμως, οδηγεί σε στασιμότητα.
Πολλοί άνθρωποι προσέρχονται στη θεραπεία ελπίζοντας σε αλλαγή, αλλά φοβούνται την ίδια την κίνηση που αυτή απαιτεί. Θέλουν να νιώσουν καλύτερα χωρίς να αγγίξουν τα δύσκολα σημεία. Εκεί γεννιέται το αδιέξοδο.
Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας
Η ακινησία μοιάζει προστατευτική. Μας γλιτώνει από την απογοήτευση, την έκθεση, το ενδεχόμενο λάθος. Όμως το τίμημα είναι βαρύ. Χάνουμε την επαφή με τη ζωντάνια μας και περιορίζουμε τις δυνατότητές μας.
Στη θεραπευτική διαδικασία, κάθε ουσιαστικό βήμα εμπεριέχει ρίσκο. Το ρίσκο να πούμε κάτι που δεν έχουμε ξαναπεί. Το ρίσκο να νιώσουμε κάτι που αποφεύγαμε για χρόνια.
Το ρίσκο ως προϋπόθεση αλλαγής
Η αλλαγή δεν συμβαίνει χωρίς έκθεση. Για να μετακινηθούμε, χρειάζεται να αφήσουμε πίσω γνώριμες άμυνες. Αυτό προκαλεί φόβο, αλλά και ελπίδα. Το ρίσκο ανοίγει χώρο για κάτι νέο.
Στη ζωή, όπως και στη θεραπεία, οι πιο καθοριστικές στιγμές γεννιούνται όταν τολμάμε να δοκιμάσουμε. Όχι με απερισκεψία, αλλά με επίγνωση.
Η ευθύνη της επιλογής
Το να μην ρισκάρουμε είναι κι αυτό μια επιλογή. Μια επιλογή που συχνά περνά απαρατήρητη, αλλά διαμορφώνει βαθιά την πορεία μας. Η ευθύνη δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα, αλλά στην απόφαση να κινηθούμε.
Όταν αναγνωρίζουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ακινησία, τότε η θεραπεία και η ζωή αποκτούν δυναμική. Και μέσα από αυτή τη δυναμική, η αλλαγή γίνεται εφικτή.