Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε φυλακισμένοι στους φόβους μας
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε τη ζωή μας φυλακισμένοι στους φόβους μας. Ο φόβος είναι ανθρώπινος και αναπόφευκτος. Όμως δεν είναι καταδίκη. Μπορεί να αναγνωριστεί, να αντιμετωπιστεί και, σε πολλές περιπτώσεις, να ξεπεραστεί.
Ο φόβος ως φυσική αντίδραση
Ο φόβος γεννιέται για να μας προστατεύσει. Μας προειδοποιεί για τον κίνδυνο και μας κινητοποιεί. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξή του, αλλά όταν γίνεται ο μοναδικός οδηγός της ζωής μας.
Όταν ο φόβος γίνεται φυλακή
Όταν αποφεύγουμε συστηματικά ό,τι μας φοβίζει, ο φόβος μεγαλώνει. Περιορίζει τις επιλογές μας και συρρικνώνει τον κόσμο μας. Τότε δεν ζούμε με ασφάλεια. Ζούμε με περιορισμό.
Η αναγνώριση ως πρώτο βήμα
Ο φόβος που δεν αναγνωρίζεται αποκτά δύναμη. Όταν όμως τον ονομάζουμε, αλλάζει μορφή. Από αόριστη απειλή γίνεται εμπειρία που μπορεί να εξερευνηθεί. Η αναγνώριση δεν τον εξαφανίζει. Τον καθιστά διαχειρίσιμο.
Η αντιμετώπιση χωρίς βία
Η αντιμετώπιση του φόβου δεν σημαίνει να τον καταπνίξουμε. Σημαίνει να σταθούμε απέναντί του με παρουσία. Να τον πλησιάσουμε σταδιακά, χωρίς εξαναγκασμό και χωρίς ντροπή.
Το θάρρος ως σχέση με τον φόβο
Το θάρρος δεν είναι απουσία φόβου. Είναι η ικανότητα να κινούμαστε παρά την παρουσία του. Όταν αλλάζει η σχέση μας με τον φόβο, αλλάζει και η επίδρασή του στη ζωή μας.
Οι φόβοι που μπορούν να ξεπεραστούν
Πολλοί φόβοι στηρίζονται σε παλιές εμπειρίες και όχι στην παρούσα πραγματικότητα. Όταν τους εξετάζουμε στο φως του τώρα, χάνουν τη δύναμή τους. Δεν εξαφανίζονται όλοι. Αλλά πολλοί παύουν να μας κυβερνούν.
Η θεραπευτική διαδικασία
Η θεραπεία προσφέρει χώρο για αυτή την εξερεύνηση. Ο φόβος δεν κρίνεται και δεν γελοιοποιείται. Ακούγεται, κατανοείται και τοποθετείται στο σωστό του μέγεθος.
Από την επιβίωση στη ζωή
Όταν οι φόβοι παύουν να μας φυλακίζουν, η ζωή ανοίγει. Δεν γίνεται ανέφελη. Γίνεται όμως πιο ελεύθερη. Και αυτή η ελευθερία δεν έρχεται από την άρνηση του φόβου, αλλά από τη συνάντηση μαζί του.