Η οικειότητα ξεκινά από την κοινή μας ανθρωπινότητα
Η αληθινή οικειότητα δεν είναι άμεση ούτε δεδομένη. Δεν γεννιέται από την ένταση των συναισθημάτων ούτε από την ταχύτητα της σχέσης. Προϋποθέτει κάτι βαθύτερο και συχνά πιο δύσκολο: τη συνάντηση στο επίπεδο της κοινής μας ανθρωπινότητας.
Όσο παραμένουμε πίσω από ρόλους, άμυνες και προσδοκίες, η οικειότητα παραμένει απρόσιτη. Μπορεί να υπάρξει εγγύτητα, αλλά όχι ουσιαστική συνάντηση. Η κοινή ανθρωπινότητα είναι το έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί κάθε βαθιά σχέση.
Τι σημαίνει κοινή ανθρωπινότητα
Κοινή ανθρωπινότητα σημαίνει αναγνώριση της ευαλωτότητας που μοιραζόμαστε. Σημαίνει αποδοχή του γεγονότος ότι όλοι φοβόμαστε, αμφιβάλλουμε, ελπίζουμε και αποτυγχάνουμε. Δεν πρόκειται για εξομολόγηση, αλλά για στάση ύπαρξης.
Όταν συναντούμε τον άλλον σε αυτό το επίπεδο, παύουμε να τον βλέπουμε ως ρόλο ή λειτουργία. Τον βλέπουμε ως άνθρωπο. Εκεί αρχίζει να διαλύεται η απόσταση που δημιουργεί η σύγκριση και η άμυνα.
Γιατί η οικειότητα δεν μπορεί να προηγηθεί
Η οικειότητα χωρίς κοινή ανθρωπινότητα γίνεται εύθραυστη. Βασίζεται σε προσδοκίες τελειότητας ή σε ανάγκη επιβεβαίωσης. Όταν αυτές καταρρεύσουν, η σχέση τραυματίζεται.
Η πραγματική οικειότητα αντέχει, γιατί δεν στηρίζεται στην εικόνα αλλά στην αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι είμαστε ατελείς. Μόνο όταν αυτό γίνει αποδεκτό και από τις δύο πλευρές, μπορεί να υπάρξει σταθερή συναισθηματική εγγύτητα.
Η ανθρωπινότητα ως γέφυρα σχέσης
Η κοινή ανθρωπινότητα λειτουργεί ως γέφυρα. Επιτρέπει τη μετάβαση από το «εγώ» στο «εμείς» χωρίς απώλεια της προσωπικής ταυτότητας. Δεν απαιτεί συγχώνευση, αλλά αναγνώριση.
Σε αυτό το επίπεδο, η επικοινωνία γίνεται πιο απλή και πιο αληθινή. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσουμε ή να αμυνθούμε. Μπορούμε να μιλήσουμε από εκεί που πραγματικά βρισκόμαστε.
Οι άμυνες που εμποδίζουν τη συνάντηση
Συχνά επιδιώκουμε οικειότητα, αλλά αποφεύγουμε την κοινή ανθρωπινότητα. Οι άμυνες εμφανίζονται ως έλεγχος, ειρωνεία ή συναισθηματική απόσταση. Προστατεύουν, αλλά ταυτόχρονα απομονώνουν.
Όσο οι άμυνες κυριαρχούν, η σχέση παραμένει επιφανειακή. Η συνάντηση δεν μπορεί να συμβεί, γιατί δεν υπάρχει χώρος για αλήθεια. Η οικειότητα απαιτεί ρίσκο, όχι τελειότητα.
Οικειότητα χωρίς εξιδανίκευση
Η κοινή ανθρωπινότητα αποδομεί την εξιδανίκευση. Μας επιτρέπει να δούμε τον άλλον όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Αυτή η ματιά δεν μειώνει την αγάπη. Την σταθεροποιεί.
Όταν η σχέση στηρίζεται στην αποδοχή της ανθρώπινης συνθήκης, μπορεί να αντέξει τις απογοητεύσεις και τις αλλαγές. Η οικειότητα γίνεται τότε χώρος ασφάλειας και όχι πεδίο δοκιμασίας.
Η συνάντηση ως πράξη ευθύνης
Η συνάντηση στο επίπεδο της κοινής ανθρωπινότητας είναι πράξη ευθύνης. Απαιτεί επίγνωση και επιλογή. Δεν συμβαίνει αυτόματα, αλλά καλλιεργείται μέσα από τη στάση μας απέναντι στον εαυτό και στους άλλους.
Όταν τολμάμε να συναντηθούμε ως άνθρωποι πριν ζητήσουμε οικειότητα, δημιουργούμε σχέσεις με βάθος και διάρκεια. Εκεί η εγγύτητα παύει να είναι εύθραυστη και γίνεται ανθρώπινη.